U Sokobanji je danas obeležen 11. novembar, Dan primirja u Prvom svetskom ratu.
Ispred Spomenika palim junacima 1912–1918, položeni su venci cveća i minutom ćutanja odata je pošta poginulima u Velikom ratu.
Obeležavanju Praznika primirja i velike pobede Srbije u Prvom svetskom ratu, prisustvovali su predstavnici Opštine Sokobanja, SUBNOR-a, Organizacije rezervnih vojnih starešina, Socijalističke partije Srbije Sokobanja i meštani.
Dr Slavoljub Jovanović, predsednik opštinskog SUBNOR-a, u pozdravnom govoru, podsetio je na značaj očuvanja sećanja na žrtve oslobodilačkih ratova i i istakao činjenicu da je primirje u stvari pobeda i da to ne smemo zaboraviti:
„I nakon 107 godina, ovaj dan obeležavamo sa puno pijeteta, sećanja i dobrih osećanja, da se ne bi zaboravilo, zbog nas, ali pre svega, zbog naših mladih naraštaja. Atentat na Franca Ferdinanda bio je samo povod, uzroci su bili mnogo dublji, i Srbija, kao i mnogi manji narodi, bila je žrtva velikih sila u njihovoj težnji preraspodele vlasti“ – istakao je Jovanović.
Dan primirja u Prvom svetskom ratu obeležava se kao sećanje na 11. novembar 1918. godine, kada je u specijalnom vagonu maršala Ferdinanada Foša, blizu gradića Kompijen, u Francuskoj, potpisano primirje između sila Antante – Rusije, Francuske i Velika Britanije i Centralnih sila – Nemačke i Austrougarska. Ovaj datum u Srbiji se od 2012. godine obeležava kao državni praznik.
Danas je Dan primirja koji važi za Zapadni front koji se od 1914-1918. prostirao od Baltičkog mora do Švajcarske. Nemci, Francuzi i Amerikanci nisu ušli u Nemačku i zato jeste Dan primirja. Sa druge strane, Solunski front je probijen i Austrougarska, Nemačka i Bugarska su tamo poražene. U trenutku potpisivanja primirja, ratovalo se još negde – između Kraljevine Srbije i Mađarske koja se otcepila od Austrije. Mađarska je posle samo dva dana, 13.novembra, pred načelnikom Vrhovne komande, vojvodom Mišićem, potpisala kapitulaciju.
Kako su Saveznici dva dana ranije potpisali primirje procenjeno je da je bolje da i Srbija prihvati taj datum nego da obeležava praznik dva dana posle svih ostalih.
Kao glavni motiv za amblem ovog praznika koristi se cvet Natalijine ramonde, koja se nalazi na spisku retkih, ugroženih i endemičnih biljaka Evrope, a u Srbiji je zaštićena zakonom kao prirodna retkost.
Ovaj cvet je u botanici poznat i kao cvet feniks jer i kad se potpuno osuši, ukoliko se zalije, može da oživi. Otuda i simbolika „ponovonog rađanja“ Srbije koja je uspela da se oporavi nakon stradanja.
Biljku je 1884. godine u okolini Niša otkrio doktor Sava Petrović, dvorski lekar kralja Milana Obrenovća. Zajedno sa Josifom Pančićem opisao je ovu vrstu i dao joj ime po kraljici Nataliji.
Osim u Srbiji, Natalijina ramonda raste i na planini Nidže, čiji je najviši vrh Kajmakčalan, poprište najžešćih borbi na Solunskom frontu tokom Prvog svetskog rata.
Osim ramonde, u amblemu se pojavljuje i motiv trake Albanske spomenice, koja se nalazi iznad cveta.
foto ŽurnalBanjski
Svi mediji koji preuzimaju vesti ili fotografije sa našeg portala dužni su da jasno navedu izvor. U slučaju prenosa integralne vesti, obavezno je dodati izvor i postaviti link ka originalnom članku. Hvala što poštujete autorska prava i doprinosite transparentnom informisanju!