Šumska uprava Sokobanja postoji od 1948.godine, sedište uprave je u to vreme bilo u podrumskim prostorijama sadašnjeg Zavičajnog muzeja. Odatle, 1952.godine, Šumska uprava se preselila u tadašnji Lovački dom, 1955.godine opština Sokobanja je dodelila sadašnji plac Šumskoj upravi a Šumsko gazdinstvo Niš, direkcija iz Niša, je obezbedila sredstva i sagrađena je sadašnja zgrada sedišta Šumske uprave Sokobanja.
Sve ovo ispričala nam je Tanja Radovanović, diplomirani inženjer šumarstva, specijalista gajenja šuma, samostalni referent za gajenje i zaštitu šuma u Šumskom gazdinstvu Niš, na obeležavanju Svetskog dana šuma u parku Borići. Istakla je sa ponosom, na početku razgovora, i jednu zanimljivost što se tiče žena-šumarskih inženjera, zaposlenih u Šumskoj upravi Sokobanja:
“Naša sokobanjčanka Jelisavka Vorgić, rođena Stojiljković, bila je prva žena inženjer šumarstva iz Sokobanje. Radila je diplomski rad o parku Banjica i ona je osmislila izgled parka Banjica, njen je izbor da po projektu podjednako budu zastupljeni lišćari i četinari, tako da lišćari zauzimaju 49%, a četinari 51% površine parka. Ovaj prekrasni park na Banjici podignut je 1959. godine i to je, dakle, diplomski rad inženjera šumarstva Jelisavke Savke Vorgić. I u vreme kada su se ovde, na placu uprave, sadili borovi ona je bila još uvek student ali je radila u upravi i bila je udata za prvog šefa Šumske uprave i zaposlenog diplomiranog šumarskog inženjera Vujicu Vorgića. U to vreme banja je imala 33 ulice i 8 drvoreda, mali parkić, dole u centru, i Banjicu. Jelisavka, kao prva žena inženjer šumarstva bila je zadužena za parkove i ozelenjavanje Sokobanje. Od tada, Sokobanja tek danas ima dve Jelisavkine naslednice sa Šumarskog fakulteta – to smo moja koleginica Jelena Vujić iz JP “Zelenilo-Sokobanja” koja, kao i Jelisavka, radi na sređivanju i održavanju parkova i ja, a moja oblast delatnosti su šume”.
Sredinom prošlog veka, 1946-47. godine, bilo je prvo pošumljavanje na području Šumske uprave Sokobanja koja je tada bila u sastavu Šumskog gazdinstva sa sedištem u Aleksincu. Pošumljavali su Ozren, Bukovik i Slemen, pošumljeno je 60 ha i popunjeno 35ha. Na fotografijama koje ima Šumska uprava može se videte da je 50-tih godina sve ovde oko zgrade uprave bilo golo zemljište, da je Ozren bio golet i da su šumari zajedno sa meštanima pošumljavili okolinu. I park Borići su pošumljavali šumari zajedno sa građanima Sokobanje. Park-šuma Borići je nastala 1956.godine.
“Svi ovi podaci koje sam do sada iznela su iz knjige “Šume i šumari Sokobanje” Aleksandra Jankovića koji je bio prvi sokobanjčanin koji je diplomirao na Šumarskom faklutetu u Beogradu 1955. Bio je dugo šef Šumske uprave Sokobanje i bio je direktor Šumskog gazdinstva. Vrlo je važno da pamtimo ljude koji su nešto radili za Sokobanju i nešto doprineli” -istakla je Tanja Radovanović, diplomirani inženjer šumarstva, specijalista gajenja šuma, samostalni referent za gajenje i zaštitu šuma u Šumskom gazdinstvu Niš.
Banja ne bi bila banja da nema šuma, a šuma ne bi bilo da nije šumara. Šumsko gazdinstvo Niš posadilo je za poslednjih 10 godina, preko milion i dvesta hiljada sadnica. Samo Šumska uprava Sokobanja, za proteklih 10 godina, posadila je na svojoj teritoriji preko 750 hiljada sadnica. Zato je Sokobanja, sa razlogom i sa ponosom, Zeleno srce Srbije.
foto BanjskiŽurnal
Svi mediji koji preuzimaju vesti ili fotografije sa našeg portala dužni su da jasno navedu izvor. U slučaju prenosa integralne vesti, obavezno je dodati izvor i postaviti link ka originalnom članku. Hvala što poštujete autorska prava i doprinosite transparentnom informisanju!